Það var ekkert augljóst
Íslandi hefur aldrei verið auðvelt að skína á alþjóðavettvangi. Við erum lítil þjóð, með fáa íbúa, og endalaus veður sem gerir æfingar að háði leik. En samt. Samt gerðu menn okkar það ógerlega.
Árið 2016 blóstu draumar. Ísland fór til Frakklands og lék í Evrópukeppni. Ekki bara það—við komumst út úr flokki okkar. Við slógu Englandi, já, það réttu Englandi, 2-1. Sagan skrifaðist í blóði og eldri.
Þegar allt breyttist
Sigurinn sem enginn sá komandi. Það er þannig með stærstu stundir—þær deilast ekki í fyrirfram. Jón Daði Böðvarsson, Gylfi Sigurðsson, Hannes Þór Halldórsson. Nöfn sem urðu að myndum fyrir börn á leiksvælum. Fyrir fullorðna menn urðu þau leikinn sjálf.
En hérna er sannleikurinn sem engir vilja heyra: það var ekki bara einn dagur. Það voru ár af mistökum, endurprófunum, og trú sem enginn annar átti. Erlingur Halldórsson og síðar Arnar Viðarsson unnu ekki með draumum. Þeir unnu með raunverulegum mönnum sem höfðu ekkert annað en hvert annað.
Og svo 2018
Rússland. Heimsmeistarakeppni. Stærsti þáttur. Við lentu í flokki með Króatíu, Nigeríu og Frakkland. Hinn perfekti draug. Enginn gat kallað okkur heppnislega aðila lengur. Við vorum ekki þar fyrir skemmtun. Við vorum þar til að drepa drauminn sem fyrir var um það hvað væru mögulegir.
Jú, við féllu út. Já, það var aldrei nóg. En við sýndum heiminum að við værum ekki tilfinningaleg sögusöfnun fyrir sportsfréttir. Við vorum kappinn sem átti von.
Hvað kemur næst?
Núna blikra von fyrir 2026. Bandaríkin, Mexíkó, Kanada. Stærri kostir, flöt leikvangar, og landslið sem hefur eldina ennþá. Endalaust æfingar. Endalaus þrot og uppgangir. En það er meðal þess sem gerir sumt ógleymanlegt.
Farðu til ishmfotbolti2026.com og fylgstu með hverri stund, hverri stefnu, hverju loforði sem gefið er í nafni okkar.
Sannleikurinn er þessi: Ísland stendur ekki við vegna þess að við erum góðir. Við stöndum við vegur því við höfum ekkert annað val.